De afgelopen weken was ik veel op pad. Lezingen, webinars, gesprekken rondom de Week van de Overgang. Het was mooi, inspirerend — en soms ook confronterend.
Want wat ik hoorde in de zaal, en daarna in de wandelgangen, raakte me.
Vrouwen die al jarenlang rondlopen met klachten. Die moe zijn, niet lekker in hun vel zitten, niet meer scherp denken. En die ofwel nooit goed zijn voorgelicht, ofwel iets te horen hebben gekregen dat hen eerder op het verkeerde been heeft gezet dan geholpen.
Verwarring. Onmacht. Soms zelfs wanhoop.
Dat hoeft niet zo te zijn.
"Hormoontherapie? Nee hoor, daar krijg je kanker van."
Het is een van de meest hardnekkige misverstanden die ik tegenkom. Vrouwen die hormoontherapie bij voorbaat uitsluiten, omdat ze ergens ooit hebben gehoord dat het gevaarlijk is. Dat beeld stamt grotendeels uit de Women’s Health Initiative (WHI)-studie uit 2002, die inmiddels genuanceerd en deels weerlegd is — maar het leeft voort.
Tegelijkertijd zie ik het tegenovergestelde: vrouwen die een recept meekrijgen zonder dat er écht naar hen geluisterd is. Zonder dat er gevraagd is wat er speelt. Zonder uitleg over hoe ze het moeten gebruiken of wat ze mogen verwachten.
Beide kanten frustreren me.
Hormoontherapie is geen oplossing voor iedereen — maar ook niet iets om te vermijden uit angst
Voor de duidelijkheid: ik ben geen voorstander van hormoonsuppletie als standaard aanpak voor overgangsklachten. Het is geen one-size-fits-all oplossing.
Maar het is wél een serieuze optie. Een die voor veel vrouwen het verschil kan maken, als je het passend inzet.
Wat “passend” betekent? Dat vraagt om het hele plaatje:
- Welke klachten heb je precies en hoe zwaar wegen ze voor jou?
- In welke levensfase zit je?
- Wat is je medische voorgeschiedenis?
- Hoe ziet je leefstijl eruit?
- Wat past bij jouw persoonlijke situatie en voorkeuren?
Pas als je die vragen serieus neemt, kun je een keuze maken die écht bij iemand past.
Waar gaat het mis?
Niet uit onwil. Dat bedoel ik niet.
Veel zorgverleners doen hun best. Maar kennis en ervaring rondom de overgang zijn vaak nog ontoereikend. Er zijn blinde vlekken. En vrouwen betalen daarvoor de prijs — in klachten die voortduren, in keuzes die ze niet goed onderbouwd kunnen maken, in het gevoel dat ze er alleen voor staan.
Wat ik kan betekenen
Ik ben geen arts. Maar ik kan wel de brug slaan tussen de medische wereld en jouw dagelijkse leven.
Ik vertaal medisch jargon naar begrijpelijke taal. Ik denk met je mee in de aanloop naar een consult: welke opties zijn er, welke vragen neem je mee, welke informatie is belangrijk om te delen met je huisarts of specialist.
En waar meer speelt dan alleen die medische vraag — waar je energie weg is, je hoofd vol is, je lichaam aanvoelt als een vreemde — begeleid ik vrouwen in het terugvinden van zichzelf. Door anders te kijken naar leefstijl, belasting en herstel.
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring
Wat heb jij, of een vrouw in je omgeving, ooit te horen gekregen over overgangsklachten waar je nu vraagtekens bij zet?
