Het begon met een verdwenen paprika.
Het eindigde met de gedachte: wat voor coach ben ik eigenlijk als ik mijn eigen hoofd niet eens op orde kan houden?
Ik wist het zeker: er lag nog paprika in de koelkast.
Een kwart had ik de dag ervoor gebruikt. De rest had ik teruggelegd in de groentela.
Ik zag ’m in gedachten zó liggen.
Alleen: hij lag er niet.
Niet in de groentela. Niet verstopt achter een pot yoghurt. De diepvries dan? Ook niet en uiteindelijk trok ik zelfs de keukenkastjes open. Misschien had ik ’m met een verstrooid hoofd ergens neergelegd waar een paprika absoluut niet hoort.
Het was geen ramp. Een groentecurry zonder paprika smaakt ook prima.
Maar de frustratie groeide.
Want ik wist het zó zeker. Ik zag zó helder voor me hoe ik die paprika in de groentela had gelegd. Het kón gewoon niet kloppen dat hij daar niet lag.
Totdat ik gefrustreerd een bericht naar mijn lief stuurde en hij heel droog antwoordde ‘in je buik misschien?´.
En poef, alsof er een luikje open ging, zag ik die driekwart paprika voor me, in blokjes pruttelend in een pan. Die had ik (diezelfde middag nota bene) gebakken in een omelet.
Eigenlijk best grappig.
Maar tussen het kwijt zijn van die paprika en het moment dat het kwartje viel was er iets anders gebeurd.
Mijn hoofd was met me aan de haal gegaan.
𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘬?
𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘴 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘪𝘫?
𝘞𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘤𝘰𝘢𝘤𝘩 𝘣𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘬 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘰𝘧𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯𝘴 𝘰𝘱 𝘰𝘳𝘥𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯?
Ineens waren die zorgen van jaren geleden weer even terug. Toen mijn brein echt meer op pap dan op hersenen leek.
Dit keer geserveerd met een sausje van: jij zou toch beter moeten weten.
Geheugen- en concentratieproblemen komen tijdens de overgang veel voor. Niet op woorden kunnen komen. Afspraken vergeten. Minder overzicht hebben. Trager denken.
En stress kan die cognitieve klachten versterken.
Maar wat zo’n haperend brein óók kan doen, is je aan jezelf laten twijfelen. Want als je ineens moeite hebt met dingen waar je vroeger nauwelijks over nadacht, blijft het vaak niet bij constateren dat iets moeite kost.
Voordat je het weet stel je jezelf de vraag:
𝘒𝘢𝘯 𝘪𝘬 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘸𝘦𝘭?
𝘉𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘯𝘰𝘨 𝘸𝘦𝘭 𝘴𝘤𝘩𝘦𝘳𝘱 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘨?
𝘞𝘢𝘵 𝘷𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘩𝘪𝘦𝘳𝘷𝘢𝘯?
En in je hoofd wordt het verhaal groter en groter.
Zoiets als die zoek geraakte paprika is vrij onschuldig. Daar kun je achteraf wel om lachen.
Maar het verhaal dat je jezelf daarbij verteld, dat kan het veel zwaarder maken dan het is. Onnodig zwaar.
Daarom vind ik het zo belangrijk dat vrouwen weten wat er tijdens de overgang óók in hun brein kan veranderen. Zodat niet ieder vergeten woord, iedere gemiste afspraak of zoekgeraakte paprika ‘bewijs’ wordt dat je niet meer goed functioneert.
Als het al iets bewijst, dan hooguit dat je te veel aan je hoofd hebt.
Begrijpen wat er speelt geeft rust
In mijn webinars vertel ik meer over wat de overgang met je lijf én brein kan doen. Zodat je het niet groter hoeft te maken dan het is. Zodat je niet uit angst voor weet-ik-wat je kop in het zand steekt. En zodat je gaat zien waar je zelf invloed op hebt.
Je bent van harte welkom.
Kijk hier voor de eerstvolgende datum en meld je aan.
